وحدت وجود عرفاني در سنجه فقه اماميه

فاقد عنوان لاتين

يكي از اعتقادات شكل گرفته در ميان عده‌اي از مسلمين ، نظريه وحدت وجود عرفاني است كه محل اختلاف عرفا و برخي از فقها واقع شده است؛ از سويي توحيد ناب و از سويي كفر و الحاد قلمداد گرديده است. بنابراين روشن ساختن جوانب مساله از طريق تتبع و تحليل سخنان فقها و نيز كلمات عرفا در اين مساله جهت دستيابي به نظر صحيح امري لازم است. پس از بررسي و تامل در بيانات فقها و نيز سخنان عرفا در باب وحدت وجود مشخص گرديد نزد فقها دو ديدگاه عمده در مساله وجود دارد كه عبارتند از تكفير مطلق و ديگر ، تفصيل در مساله كه در نهايت مي‌توان گفت كه تكفير قائلين به وحدت وجود ناظر به اعتقادات جاهلان صوفيه است كه سخنانشان در فضاي حلول و يا همه خدا انگاري موجودات است. و از جانب ديگر با توجه به عموماتي كه اصل اوليه را اسلام افراد اقرار كننده به شهادتين مي داند قائلين به وحدت وجود ، مسلمان و طاهرند و اساسا فقيه تا زماني كه موضوع شناسي مساله براي او واضح نشده است مجاز به تكفير نخواهد بود. همچنين پيدايش فقهاي عارف و عارفان فقيه و نوع نگاه آنان به مساله از باب خبره بسيار راهگشاست. در اين مقاله از روش تحقيق توصيفي – تحليلي و استفاده از داده‌هاي كتابخانه‌اي بهره برده شده است.

فاقد چكيده لاتين