اثربخشي آموزش مهارت هاي زندگي بر مديريت خشم و تاب آوري نوجوانان

The Effectiveness of Life Skills Training on Anger Management and Resilience in Adolescents

هدف: هدف پژوهش حاضر تعيين اثربخشي آموزش مهارت‌هاي زندگي بر مديريت خشم و تاب‌آوري نوجوانان بود. روش: اين پژوهش نيمه تجربي با گروه آزمايش و گواه و طرح پيش‌آزمون، پس‌آزمون با پيگيري يك‌ماهه بود. جامعه آماري دانش‌آموزان دختر مراجعه‌كننده به مركز مشاوره آموزش و پرورش غرب تهران در سال تحصيلي 97-96 بود كه پس از غربالگري نمونه‌اي به حجم 30 نفر به‌صورت تصادفي انتخاب و در دو گروه آزمايش و گواه جايگزين شدند. برنامه آموزشي مهارت‌هاي ده‌گانه زندگي سازمان بهداشت جهاني (1998) در 10 جلسه‌‌ 90 دقيقه‌اي و به‌صورت گروهي براي گروه آزمايش اجرا شد و افراد گروه گواه در ليست انتظار قرار گرفتند. هر دو گروه قبل و بعد از آزمايش، مقياس خشم اشپيلبرگر (1999) و تاب‌آوري كانر و ديويدسون (2001) را پاسخ دادند و پس از گذشت يكماه ماهه مجدداً مورد ارزيابي قرار گرفتند. براي تجزيه‌ و تحليل داده‌هاي به‌دست ‌آمده از تحليل واريانس اندازه‌گيري مكرر استفاده شد. يافته‌ها: نتايج نشان داد كه آموزش مهارت‌هاي زندگي ميزان خشم (0/02=F =6/04, p) را به‌طور معناداري كاهش داده است؛ همچنين اين آموزش ميزان تاب‌آوري (0/001=F=13/95, p) را در دانش‌آموزان به‌طور معناداري افزايش داده است و اين نتايج در مرحله پيگيري نيز پايدار بود. نتيجه‌گيري: آموزش مهارت‌هاي زندگي را به عنوان روشي مؤثر براي تقويت و افزايش مديريت خشم و تاب‌آوري در دانش‌آموزان مي‌توان در نظر گرفت.

Aim: This study aimed to determine the effectiveness of life skills training on adolescents' anger management and resilience. Method: This quasi-experimental study was performed with experimental and control groups and pre-test, post-test design with a one-month follow-up. The statistical population was female students referred to the West Tehran Education Counseling Center in the academic year of 2017-18. After screening, a sample of 30 people was randomly selected and replaced in experimental and control groups. The Life Skills Training Program provided by WHO (1998) was conducted in 10 sessions 90-minute as a group for the experimental group, and the control group was placed on a waiting list. Both groups responded to the State-Trait Anger Expression Inventory (Spielberger, 1999) and the Connor-Davidson Resilience Scale (CD-RISC) (2001) before and after the experiment and were reassessed after one month. The repeated-measures ANOVA was used to analyze the obtained data. Results: The results showed that life skills training significantly reduced anger (F = 6.04, p = 0.02). This training significantly increased the resilience rate (F = 13.95, p = 0.001) in students, and these results were stable in the follow-up phase. Conclusion: Life skills training can be considered an effective way to strengthen and increase students' anger management and resilience.