اذن‌خواهي فرزند نابالغ در آيه استئذان (نور، 58) از منظر فقه تربيتي

Minors' Seeking Permission in Verse 58 of Ch. al-Nur according to Educational Jurisprudence

اذن‌خواهي فرزند نابالغ در آيه استيذان (نور، 58) يكي از مسائل اختلافي فقه تربيتي است، برخي فقها به ظاهر آيه تمسك كرده و كودك نابالغ را مكلف دانسته و حكم مزبور را از مستثنيات قاعده عدم تكليف كودك نابالغ شمرده‌اند و در مقابل عده ديگري از فقها، مستفاد از آيه را تكليف والدين دانسته و بر آنان واجب نموده‌اند كه استيذان را به فرزند نابالغ خود آموزش داده و آن‌ها را بر اين سيره تربيت نمايند، در دلالت آيه بر استحباب اذن‌خواهي يا وجوب آن نيز اختلاف نظر پيدا كرده‌اند. تحقيق حاضر كه به صورت كتابخانه‌اي و به روش توصيفي _ تحليلي است درصدد آن است كه اين دو برداشت از آيه را دوباره بررسي كرده و آن را با توجه به ادله و قواعد مستفاد از آيات و روايات ارزيابي نمايد نتايج ارزيابي در اين پژوهش نشان مي‌دهد كه مكلف دانستن كودك نابالغ و مستثني شمردن آن از قاعده عدم تكليف كودك نابالغ صحيح نبوده و آيه درصدد بيان تكليف‌پذيري والدين به لسان اذن‌خواهي كودك است، كما اين‌كه حكم مستفاد از آيه شريفه استحباب نبوده و قرائن داله بر وجوب آن دلالت دارد؛ بنابراين بر پدر و مادر واجب شده است كه به كودكان نابالغ خود براي ورود به خلوت والدين، ادب استيذان را بياموزند.

فاقد چكيده لاتين