هويت حقيقي انسان در انديشه انسان‌شناختي جوادي آملي

پژوهش حاضر با روش توصيفي‌تحليلي و از طريق رجوع به انديشه‌هاي انسان‌شناختي جوادي آملي چيستي هويت انسان را مي‌كاود و به اين پرسش‌ها پاسخ مي‌دهد كه: انسان چه هويتي دارد؟ چه لوازمي مترتب بر هويت او است؟ و نيز چه مسائلي موجب انحراف در بينش از هويت مي‌شود؟ نتايج حاكي از آن است كه در انديشه جوادي آملي برخلاف تعريف منطقي، حقيقت انسان در حيوان ناطق به ‌عنوان جنس و فصل آن خلاصه نمي‌شود، بلكه فصل يا فصول ديگري نيز لازم است، كه ملاك نهايي در تعيين هويت حقيقي انسان است. وي باتعيين جنس و فصل مميز حقيقت انسان معتقد است انسان هويتي جز حيات متألهانه ندارد و اساس حقيقتش در تأله او است. مراد از «تأله»، خداخواهي مسبوق به خداشناسي و ذوب‌شدن در الاهيت او است كه خود لوازمي دارد، از جمله پذيرش دين، عقايد و ارزش‌هاي آن، التزام عملي به ارزش‌هاي اخلاقي، درك مفهوم حقيقي «آزادي»، پرورش عقل نظري و عملي و درك فقر ذاتي خويشتن. در اين بين اگر مغالطات روان‌شناختي (بينشي، عاطفي و رفتاري) دامن‌گير انسان شود او را از تشخيص هويت حقيقي‌اش محروم، و از شكوفايي حيات متألهانه دور مي‌كند.