كاركرد تجربه‌ ديني در معنادهي به زندگي از ديدگاه ويليام جيمز

هدف از‌اين مقاله بررسي كاركرد تجربه‌ ديني در معنادهي به زندگي از ديدگاه ويليام جيمز به همراه توصيف و تحليل  نقدهاي طرح شده است. وي باگوهر انگاري تجربه‌ ديني آن را شرط لازم و كافي كشف معنا مي‌داند. او دين را امري فردي و احساسي مي‌داند كه با شواهد ذهني بودن احساسات و خصوصي بودن امر ذهني، به مطابقت نظر جيمز با علم جديد و اختصاصي شدن تجربه‌ ديني و معنادهي آن پي مي‌بريم. همچنين تبيين‌هاي تجربي جيمز فاقد قطعيت است و ضرورتي در اثبات عقلي آن نمي‌بيند. شواهدي همچون تلاش براي جستجوي معنا توسط همه‌ انسان‌ها و جعل معنا و تقليل معناداري به هدفمندي نشان مي‌دهد كه جستجوي معنا  اساسي ترين نيروي محركه در زندگي و وجود حس ديني در همه‌ افراد است. نگاه جيمز بيشتر در احساس معنا است تا خود معنا. ديدگاه جيمز به تجربه‌ ديني و معنا تحت تأثير تفكرات پراگماتيستي ناظر به سودمندي است.