تبيين تاثير خودكارامدي كارآفريني و قابليت نوآوري بر عملكرد كسب و كارهاي گردشگري (مورد مطالعه: شهر تبريز)

امروزه صنعت گردشگري يكي از مهمترين بخش‌هايي است كه در اقتصاد هر كشور در زمينه اشتغال زايي و كسب درآمد مي‌تواند تاثيرگذار باشد. يكي از بخش‌هاي موثر در اقتصاد گردشگري، كسب و كارهاي كوچك و متوسط است كه از مشخصه‌هاي بارز اين كسب و كارها تاكيد آنها بر كارآفريني و توانمندي و ارائه مداوم نوآوري است. در اين راستا، اين پژوهش به بررسي تاثير خودكارآمدي كارآفريني و قابليت نوآوري بر عملكرد كسب و كارهاي گردشگري مي‌پردازد. جامعه آماري اين پژوهش كاركنان كسب و كارهاي گردشگري و مهمان نوازي شهر تبريز است كه تعداد 200 نفر به عنوان نمونه با روش نمونه گيري طبقه اي استفاده شد. ابزار مورد استفاده پرسشنامه بود و تجزيه و تحليل داده‌هاي تحقيق از معادلات ساختاري با استفاده از نرم افزار ليزرل انجام شد. يافته‌هاي تحقيق نشان داد كه خودكارآمدي كارآفريني تاثير معناداري بر قابليت نوآوري (0.49) و عملكرد كسب و كارهاي گردشگري ( 0.32 ) دارد و نيز قابليت نوآوري تاثير معناداري بر عملكرد كسب و كارهاي گردشگري (0.57) دارد. بنابراين، نتايج نشان داد كه خودكارآمدي كارآفريني و قابليت نوآوري امري حياتي در موفقيت و بهبود فعاليت‌هاي كسب و كارهاي گردشگري دارد و عملكرد آنها را مي‌توان از طريق اين عوامل ارتقا داد.