بررسي ابعاد تربيت نرم در آموزه هاي اسلامي

تربيت نرم، نوعي از تربيت است كه تأكيد آن، بر انتقال ناهشيار يا نيمه هشيارِ مفاهيم به ذهن متربي با هدف ايجاد تغيير نرم و مانا در اوست. اين روش تربيتي ـ كه مهم ترين مزيت آن، مقابله با تهاجم فرهنگي و جنگ نرم است ـ بر دو مبناي بسيار مهم تكيه دارد كه عبارتند از: وجود بخش هشيار يا نيمه‌هشيار در ذهن آدمي و تطورپذيري و چندپاياني‌بودن تربيت. جستار پيش رو كه از نوع تحقيقات كتابخانه اي است، روش تربيتي نرم را باتأكيدبر منابع روايي شيعي با روشي توصيفي ـ تحليلي بررسي كرده است و نتيجه اي كه از اين بررسي به‌دست آمده چنين است: پيشوايان اسلام در انتقال مفاهيم موردنظر خود به مخاطبان خويش، از هر سه قسمِ تربيتِ آمرانه ، تربيت نرم و روش تلفيقيِ آمرانه ـ نرم استفاده مي كردند و بهره گيري از روش نرم در سيره آنان، به حوزه خاصي اختصاص نداشته است، بلكه چه در موضوعات اخلاقي، چه عقائدي و چه احكامي از اين شيوه استفاده مي كردند؛ گرچه فراواني استفاده از اين روش در گزاره هاي احكامي بيش از دو گزاره ديگر است. آنان براي تحقق اين روش، از هنر و زبان هنري بهره مي بردند كه روش هاي مختلفي چون: تمثيل، انصراف ذهني، حركات نمايشي، تصويرسازي، هديه دادن، عمل گرايي، اشكال هندسي و... را در خود جاي مي دهد.