تغييرات صحت ارزش هاي اصلاحي ژنومي تحت تاثير روش هاي آماري برآورد اثر نشانگري، خصوصيات جمعيت و معماري ژنتيكي صفت

هدف تحقيق حاضر بررسي اثر روش برآورد اثرات نشانگرها، توزيع اثرات QTLها، تعداد QTL، اندازه مؤثر جمعيت و وراثت پذيري صفت بر صحت ارزيابي‌هاي ژنومي بود. جمعيت پايه با دو اندازه مؤثر 100 و 500 فرد در نظر گرفته شده و به وسيله نرم افزار QMSim شبيه سازي شد. براي انجام اين تحقيق، ژنومي متشكل از يك كروموزوم به طول 100 سانتي مورگان با تعداد 500 نشانگر SNP در طول ژنوم و با تعداد متفاوت QTL (50 و 200) كه آن ها نيز به‌طور تصادفي روي كروموزوم پراكنده شده اند شبيه سازي شد. مقادير وراثت پذيري بررسي شده در تحقيق حاضر نماينده صفات با وراثت پذيري پايين (0/1)، متوسط (0/3) و بالا (0/5) بودند. ارزش هاي اصلاحي ژنومي به وسيله روش هاي رگرسيون ريج بيزي (BRR)، بيز A( BayesA)، بيز B( BayesB)، بيز C(BayesC)، بيز لزو ) BayesL)، روش نيمه پارامتري بر پايه كرنل (RKHS ) و شبكه هاي عصبي (NN) پيش بيني شدند. بر اساس نتايج به دست آمده، عوامل وراثت پذيري، اندازه مؤثر جمعيت، روش برآورد اثرات نشانگري، توزيع QTL و تعداد QTL بر صحت ارزيابي ژنومي تأثير محسوسي داشتند. بين روش هاي برآورد اثرات نشانگري، روش هاي بيز A و B بيشترين و روش شبكه هاي عصبي كمترين صحت را داشتند. در تحقيق حاضر با افزايش وراثت پذيري و تعداد QTL، صحت پيش بيني هاي ژنومي افزايش و برعكس با كاهش اندازه مؤثر جمعيت، كاهش يافت. بيشترين صحت زماني به دست آمد كه QTLها داراي توزيع نرمال بودند.