بررسي مباني مشترك سوررئاليسم و مثنوي هاي عطار نيشابوري

A Study of the Basic Principles Common between Surrealism and Attar Neyshabouri's Masnavis

سوررئاليسم به‌معناي فراواقع‌گرايي نام مكتبي است كه در فاصله‌ي سال‌هاي 1920 تا 1924 در فرانسه شكل گرفت. پيروان اين مكتب در جستجوي واقعيتي برتر به انكار و مقابله با هرآنچه در ميزان عقل و خرد و هنجارهاي اجتماعي ارزش شمرده مي‌شد برخاستند. مباني نظري اين مكتب از جمله نگارش خودكار، عقل‌ستيزي، زبان طنز، توجه به درون و مانند آن در راستاي رسيدن به نقطه وحدت، تداعي‌گر اصول و مباني مكتب عرفاني و حقيقت برتري است كه هدف آن شمرده‌ مي‌شود. مثنوي‌هاي عطار ازجمله آثاري است كه بسياري از نويسندگان مكتب سوررئاليسم آنها را ستوده و از آنها تأثير بسياري پذيرفته‌اند. در پژوهش حاضر مباني مشترك مكتب سوررئاليسم و مثنوي‌هاي عطار؛ از جمله جنون و عقل‌گريزي، طنز، وحدت تضادها، بريدن از دنياي بيرون و توجه به درون، خواب و رؤيا، تخيّل، عليت‌ستيزي، لازماني و لامكاني بررسي و تحليل شده‌ و فرضيه‌ي تأثيرپذيري اين مكتب از آثار عطار تأييد و اثبات مي‌شود.

Surrealism, literally meaning “beyond realism,” is the name of a school which was launched between 1920 and 1924 in France. In search of a superior reality, the followers of this school dismissed and opposed whatever was considered logical, normal, and conventional. Automatic writing, opposition to logicality, sense of humor, and an emphasis on “the inside” were among the techniques and methods which surrealists employed in order to reach a moment of unity reminiscent of mystical schools of thought. Attar’s Masnavis are among the works that many surrealists have praised and have been inspired by. The present study aims to study the elements common between surrealism and Attar’s poetry such as madness, anti-rationality, humor, unity of opposites, disregarding the external world, emphasis on the internal world, dreams, imagination, anti- causality, timelessness, and placelessness. The results of the study confirm the hypothesis and show that surrealism has been impacted by Attar’s poetry.