تأثير عملكرد خانواده بر بروز بزهكاري در نوجوانان كانون اصلاح و تربيت شهر تهران

هدف اين پژوهش بررسي تأثير عملكرد خانواده بر بروز بزهكاري در نوجوانان كانون اصلاح و تربيت شهر تهران بود. روش پژوهش از نوع توصيفي همبستگي و جامعۀ آماري شامل نوجوانان بزهكار مقيم كانون اصلاح و تربيت بود. از 300 نفر نوجوان مقيم كانون اصلاح و تربيت در سال 1396 تعداد 175 نفر از آنان، نوجواناني بودند كه حداقل براي دومين بار به كانون اصلاح و تربيت ارجاع شده و به‌عنوان نمونه بزهكار مورد ارزيابي قرار گرفتند. براي ارزيابي عملكرد خانواده از پرسشنامه سنجش خانواده مك ماستر (Ebstein, Baldvin Bishap, 1983) و براي سنجش ميزان بزهكاري از مقياس بزهكاري چندبعدي نوجوانان و جوانان (Sahami, 2017) استفاده شد. استفاده شد. يافته‌هاي پژوهش نشان داد عملكرد خانواده در سطح 99 درصد اطمينان، 56 درصد از واريانس بزهكاري را تبيين مي‌كند و عدمهمراهي عاطفي با بتاي 12، ناتواني در حل مشكل با بتاي 9.05، عدم كنترل رفتار با بتاي 7.7، فقدان آميزش عاطفي با بتاي 6.8، فقدان ارتباط با بتاي 3.6 و عدم ايفاي صحيح نقش‌ها با بتاي 2.8 بر بزهكاري تأثير دارند.