اثربخشي آموزش مهارت‌هاي زندگي بر احساس تنهايي و كفايت اجتماعي نوجوانان دختر داراي نشانه‌هاي نوموفوبيا

پژوهش حاضر با هدف بررسي اثربخشي آموزش مهارت‌هاي زندگي بر احساس تنهايي و كفايت اجتماعي نوجوانان دختر داراي نشانه‌هاي نوموفوبيا انجام شد. روش پژوهش، نيمه آزمايشي با طرح پيش‌آزمون پس‌آزمون با گروه گواه بود. جامعه آماري را دانش‌آموزان دختر دوره دوم متوسطه (99-98) در شهرستان كاشان تشكيل مي‌دادند. تعداد 40 نفر از دانش‌آموزاني كه در پرسشنامه‌ نوموفوبيا بالاترين نمره را كسب كرده بودند به صورت هدفمند گزينش و به صورت تصادفي در دو گروه گواه و آزمايش جايگزين شدند. به منظور گردآوري اطلاعات از پرسشنامه‌ نوموفوبيا (ييلدريم و كوريا، 2015)، پرسشنامه احساس ‌تنهايي اجتماعيعاطفي (دي‌توماسو، برانن و بست، 2004) و پرسشنامه كفايت اجتماعي (پرندين، 1385) استفاده شد. برنامه آموزش مهارت‌هاي زندگي در 10 جلسه 1.5 ساعته براي اعضاي گروه آزمايش اجرا گرديد. به منظور تجزيه و تحليل داده‌ها از آزمون تحليل كواريانس چندمتغيري استفاده شد. يافته‌هاي حاصل نشان داد كه آموزش مهارت‌هاي زندگي منجر به كاهش احساس‌ تنهايي و افزايش كفايت اجتماعي در دانش آموزان داراي نوموفوبيا شده است (0.001 p). با توجه به نتايج پژوهش حاضر پيشنهاد مي‌گردد آموزش مهارت‌هاي زندگي در برنامه دانش‌آموزان داراي نوموفوبيا گنجانده شود.