اثربخشي درمان شفقت محور بر عاطفه مثبت و منفي و اميد بيماران مبتلابه اسكلروز چندگانه

زمينه و هدف: اسكلروز چندگانه مانند هر بيماري مزمن ديگر اثرات روانشناختي متعددي دارد. پژوهش حاضر با هدف بررسي اثربخشي درمان شفقت محور بر عاطفه منفي و اميد بيماران مبتلا به اسكلروز چندگانه (ام.اس) انجام شد. مواد و روش كار: اين پژوهش نيمه تجربي و از نوع، پيش‌آزمون – پس‌آزمون همراه پيگيري يك ماهه با گروه كنترل بود. حجم نمونه 24 نفر مراجعه كننده به يكي از كلينيك‌هاي مغز و اعصاب شهر اصفهان در زمستان 1395 بود كه به روش نمونه گيري در دسترس انتخاب و به طور تصادفي به دو گروه آزمايش و كنترل (هره گروه 12 نفر) گمارده شدند. سپس از هر دو گروه پيش‌آزمون به عمل آمد. گروه آزمايش به مدت 8 جلسه 90 دقيقه‌اي تحت آموزش درمان شفقت محور (گيلبرت، 2009)، قرار گرفتند و گروه كنترل هيچ گونه مداخله‌اي دريافت نكرد و در پايان هر دو گروه مجددا ارزيابي شدند. ابزارهاي مورد استفاده پرسشنامه اميد (اشنايدر، 1991) و پرسشنامه عاطفه منفي (واتسون، كلارك و تلگن، 1988) بود. داده هاي پژوهش از طريق آزمون تحليل واريانس با اندازه‌گيري مكرر مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. يافته ها: تحليل داده‌ها نشان داد كه نمرات اميد و عاطفه منفي گروه آزمايش در مقايسه با گروه كنترل در بيماران ام.اس بهبودي معناداري نشان داد . نتيجه گيري: از مداخله درماني شفقت محور جهت كاهش عاطفه منفي و افزايش اميد در بيماران مبتلا به اسكلروز چندگانه (ام.اس) ميتوان استفاده نمود.