رابطه فرسودگي شغلي، تحمل پريشاني و ابعاد فراهيجان در كاركنان پزشكي قانوني مشهد

هدف: پيشرفت هر سازماني وابسته به برخورداري از نيروي انساني سالم و كارآمد است. هدف از اين پژوهش، بررسي رابطه فرسودگي شغلي، تحمل پريشاني و ابعاد فراهيجان در كاركنان پزشكي قانوني بود. روش: اين مطالعه توصيفي كه شامل ۱۸۰ نفر از كاركنان اداره پزشكي قانوني شهر مشهد (۵۶ نفر زن و ۱۲۴ نفر مرد) در سال ۱۳۹۹ بود با روش نمونه‌گيري در دسترس انجام شد. پس از احراز شرايط پژوهش (سابقه بيش از يك سال؛ امضاي رضايت‌نامه كتبي شركت در پژوهش و داشتن حداقل تحصيلات ديپلم)، ۴۵ نفر (۲۶ زن و ۱۹ مرد) در پژوهش شركت داده شدند. براي جمع‌آوري اطلاعات از پرسش‌نامه‌هاي دموگرافيك، فرسودگي شغلي، تحمل پريشاني و فراشناخت و فراهيجان مثبت استفاده شد. داده‌ها در نرم‌افزار SPSS ۲۱ با استفاده از آزمون T مورد تجزيه و تحليل قرار گرفتند. يافته‌ها: ميانگين نمره خستگي عاطفي (۱/۵۵ ±۲/۶۷)، مسخ شخصيت (۵۹/۱ ±۱/۵۲) و ناكارآمدي شخصي (۱/۱۹ ±۲/۹۲) بود كه بيانگر فرسودگي متوسط در خستگي عاطفي و فرسودگي بالا در نقصان تحقق شخصي بود. ضريب همبستگي ابعاد فراشناخت و فراهيجان و فرسودگي شغلي برابر ۰/۶۴۹ (۰/۰۰۹=p) و ضريب همبستگي تحمل پريشاني و فرسودگي شغلي برابر ۰/۶۸۴ بود (۰۰۵/۰=p) كه وجود رابطه معنادار و معكوس را نشان داد. نتيجه‌گيري: با توجه به تاثير فرسودگي شغلي در عملكرد شغلي و نيز ارتباط آن با تحمل پريشاني و ابعاد فراهيجان اهميت كاهش عوامل تنش‌زا محيطي به‌وسيله سازماندهي عوامل شغلي همچنين آموزش مهارت‌هاي روان‌شناختي بايد مورد توجه قرار بگيرد.