الزامات و نقشه راه هوشمندسازي شبكه توزيع آب شهري

شبكه توزيع آب يكي از زيرساخت‌هاي شش‌گانه در شهرهاي هوشمند است كه مي‌تواند به‎صورت مستقل يا هماهنگ با ساير زيرساخت‌ها مديريت و بهره‌برداري شود. پژوهش حاضر با انجام مطالعات تطبيقي و بررسي رويكردها و تجربيات بين‌المللي و مقايسه آن با شرايط كنوني در كشور نشان مي‌دهد كه اولاً شبكه هوشمند توزيع آب شهري نسبت به روش‌هاي اسكادا از تفاوت قابل‎ملاحظه‌اي برخوردار است و مي‌تواند ضمن كاهش تلفات آب، زمان عكس‌العمل به وقايع بهره‌برداري را كاهش دهد. به‎علاوه اين رويكرد مي‌تواند موجب ارتقاي بهره‌وري سيستم و كيفيت آب، بهبود مديريت تجهيزات، افزايش درآمد شركت‌هاي آب و فاضلاب و در بلندمدت موجب افزايش آگاهي‌هاي عمومي براي كاهش سرانه مصرف و افزايش رضايتمندي مشتركين شود. ثانياً اين مطالعه تأكيد دارد كه ارتقاي شبكه توزيع آب به سامانه‌هاي هوشمند موضوعي چندوجهي (فني، بهره‌برداري، اجتماعي) است و لازم است مطابق مدل مفهومي اسپايرال، چندين مرحله به‎صورت متوالي انجام شود تا بتوان ادعا نمود شبكه توزيع آب هوشمند شده است. اين مدل مفهومي به‎صورت يك نقشه راه، متدولوژي ارتقاي سامانه‌هاي اسكادا به هوشمند را تبيين نموده و ضمن مرحله‌بندي اقدامات، فرآيند را در راستاي مديريت توأمان عرضه و تقاضاي آب شهري به‎صورت كوتاه‌مدت و بلندمدت هدف‎گذاري مي‌كند. هم‎چنين، روش پيشنهادي تأكيد دارد كه سامانه سخت‌افزارينرم‌افزاري ابتدا بايد تحت شرايط كنترل شده براي سناريوهاي مختلف واسنجي شده و پس از چندمرحله مطالعات پايلوت توسعه داده شود.