مفهوم شناسي عدالت در رويكرد ديني و متعارف

فاقد عنوان لاتين

زمينه و هدف: عدالت به عنوان ارزشي فراگير و تاثيرگذار در مناسبات اجتماعي تلقي شده كه مفهوم آن بسته به اينكه در كدام بستر و رويكرد مورد بررسي و تدقيق واقع شود همواره موضوعي چالش برانگيز بوده است. از آنجايي كه اين مفهوم داراي جايگاه ويژه اي در دو رويكرد غالب ديني از يك سو و رويكرد متعارف از سوي ديگر است لذا بررسي مفهومي و تعيين حدود و ثغور آن در اين دو رويكرد داراي اهميت بوده و ضروري است تا از اختلاط اين مفهوم در دو رويكرد ديني و غيرديني يا متعارف اجتناب گردد. روش تحقيق: پژوهش حاضر از نظر نوع و هدف كاربردي، از لحاظ روش اجرا، توصيفي - تحليلي بوده و جمع‌آوري اطلاعات در آن از طريق بررسي اسنادي و فيش‌برداري و با بهره‌گيري از منابع كتابخانه‌اي و پژوهشي صورت گرفته است. نتيجه گيري: هر دو رويكرد در توجه به اهميت و ضرورت اين مفهوم در حيات مادي و توافق بر اصول ذاتي حاكم بر آن از جمله مفهوم پيش ديني و حُسن ذاتي عدل و قُبح ذاتي ظلم مشترك اند وليكن رويكرد متعارف اساسا مفهوم عدالت تك بعدي و بر پايه محسوسات مادي انگارانه و نفع گرايانه كه ممكن است در حوزه هاي فردي يا جمعي جريان داشته باشد و به معناي مساوات تعبير مي گردد در حالي كه در رويكرد ديني مفهوم عدالت، مفهومي ذواضلاع و چندبعدي و علاوه بر محسوسات مادي، داراي ارزشي ذاتي و متافيزيكي و معنوي در حوزه هاي فردي و جمعي و در ابعاد مختلف اقتصادي، اجتماعي، فرهنگي و حقوقي جريان داشته و بيشتر در معناي تناسب مورد استفاده قرار مي گيرد كه بعد معنوي آن نيز بر بعد مادي آن تقدم دارد.

فاقد چكيده لاتين