تبيين نقش مباني فلسفي و مفروضات علوم بر متدولوژي و روش‌هاي توليد دانش و حل مسائل در شاخه‌هاي مهندسي صنايع

مباني فلسفي هر دانش بطور متعارف متشكل از عناصر ارزش شناسي، معرفت شناسي، هستي شناسي، انسان شناسي و روش شناسي است كه از آنها به عنوان اجزاي پارادايم علمي ياد مي‌شود. سير فلسفه علم جديد در قرون اخير از پارادايم اثبات گرايي به پارادايم‌هاي تفسيرگرايي و انتقادي شيفت پيدا كرده و در بستر پارادايم پست مدرن، سنت پراگماتيسم و تئوري پيچيدگي و.... شكل گرفته است. پارادايم شيفت از اثبات گرايي به تفسيرگرايي و.... نه تنها در حوزه‌هاي علوم انساني و علوم اجتماعي نقش آفريني نموده است بلكه حوزه‌هاي علوم پايه و مهندسي را نيز متأثر نموده است. ما در اين مقاله مباني پارادايمي پاره‌اي از روشهاي سيستمي متأثر از پارادايمهاي فوق را بررسي و ارائه نمائيم و چگونگي تاثيرپذيري روش هاي تحليل و سپس حل مساله را با توجه به تفاوت ها در مباني، فلسفه و پارادايم ها آن ها بررسي مي كنيم.