بررسي زمينه هاي پويايي جايگاه اجتماعي ايرانيان در عصر اول عباسي (132- 170 ق)

با ورود اسلام به ايران، دگرگوني هايي در ساختار سياسي و اجتماعي ايران به وجود آمد. اين دگرگوني ها در دوره‌ بني اميه شدت گرفت. دولتمردان اموي با راهبرد برتري نژادي، قومي، فرهنگي، اجتماعي، اقتصادي و سياسي، زمينه‌ نارضايتي عمومي و فراگير را فراهم كردند . عباسيان با بهره مندي از چنين شرايطي و حمايت ايرانيان، قدرت را به دست گرفتند . در اوايل اين حكومت، نخبگان ايراني اداره‌ امور مهم حكومتي را عهده دار شدند و از مزاياي اجتماعي اين دوره بهره بردند . اين پژوهش با رويكرد توصيفي - تحليلي و با روش كتابخانه اي به دنبال پاسخگويي به اين پرسش است كه كارگزاران ايراني در پويايي قشربندي و تحول در پايگاه اجتماعي ايرانيان در عصر اول عباسي چه نقشي داشته اند؟ يافته هاي پژوهش چنين نشان مي دهد كه اهميت انديشه‌ ايرانشهري در بازخواني فرهنگ و هويت ايراني در اين عصر، نقش نظامي ايرانيان به ويژه اهالي خراسان در قدرت گيري حكومت بني عباس و همچنين نقش مؤثر وزيران و ديوان سالاران ايراني در ساختار قدرت سياسي حكومت عباسي، از جمله عواملي بودند كه در دگرگوني مترقي پايگاه اجتماعي ايرانيان در عصر اول عباسي تأثير بسزايي داشتند.