آسيب‌شناسي اجتماعي در ايران؛ تحليل فضايي از منظر جغرافياي اجتماعي

اهداف: يكي از مباحثي كه سهم زيادي در آسايش و رفاه اجتماعي دارد، امنيت و تحليل مؤلفه‌هاي مرتبط با آن است. اين پژوهش با هدف بررسي آسيب‌شناسي اجتماعي و تحليل نماگرهاي مرتبط با امنيت اجتماعي در ايران با استفاده از تكنيك راه حل تركيبي سازشي انجام شد. روش‌شناسي: اين پژوهش تحليلي با استفاده از داده‌هاي سالنامه آماري علم و فرهنگ ايران در سال ۱۳۹۷ در همه استان‌هاي ايران انجام شد. براي تحليل داده‌ها از تكنيك تصميم‌گيري چندشاخصه كوكوسو و استراتژي‌هاي سه گانه مدل راه حل تركيبي سازشي استفاده شد. يافته‌ها: در استراتژي اول، استانهاي تهران (۰.۰۰۷) مازندارن (۰.۰۳۰) و فارس (۰.۰۳۱) داراي كمترين و استان‌هاي اردبيل، بوشهر، خراسان جنوبي، خراسان شمالي، قزوين، كردستان، كهگيلويه و بويراحمد، مركزي و يزد (همگي ۰.۰۳۴) بيشترين امتياز را كسب كردند. در استراتژي دوم، استان تهران (۲) كمترين و استان بوشهر (۱۰.۶۰۴) بيشترين امتياز را كسب كردند. در استراتژي سوم، استان تهران (۰.۲۱۶) كمترين و استان‌هاي بوشهر، قزوين و خراسان شمالي مشتركًا همگي (۱) بيشترين امتياز را كسب كردند. نتيجه‌گيري: براساس نتايج تركيبي سه استراتژي، استان بوشهر با كسب ۴.۵۸۸ امتياز در رتبه اول قرار دارد و به طور نسبي امنترين استان ايران در شاخص‌هاي مورد بررسي است.