بررسي اصطلاحات عرفاني در خمسه اميرخسرو دهلوي

آميختگي عرفان به ادبيات فارسي باعث غناي هرچه بيشتر زبان و ادبيات فارسي شده، استفاده وافر شاعران عارف و عارفان شاعر از اين موضوعات و مفاهيم عرفاني توانسته است راهگشاي جويندگان اين مسير و باعث حفظ و نگهداري اين سرمايه‌هاي گران بها شود. شناخت صحيح و معرّفي شاعران و انديشه‌هاي آنان با توجّه به آثاري كه از خود بر جاي مي گذارند انجام مي شود. اميرخسرو دهلوي مشهور به «سعدي هند » و «طوطي هندوستان» از شاعران و عارفان فارسي زبان دهلي است و از شاعران پركار ادبيات فارسي در داخل و در شاخة برون مرزي(به خصوص شبه قاره) به حساب مي آيد. او اشعار و مثنوي‌هاي فراواني از خود به يادگار گذاشته است. اما خمسة اين شاعر توانا با توجه به زبردستي شاعر و اينكه از نظر محققان بهترين نظيره پرداز نظامي مي باشد، شايستة بررسي و تحقيق است. از آنجا كه اميرخسرو در ساية نظام الدين اوليا از بزرگان مشايخ چشتيه مشرب عرفاني خود را طي كرده است، و از بهترين مريدان شيخ خود بود، آراء و افكار و ديدگاه‌هاي عرفاني او مي تواند در شناساندن بهتر عرفان عملي راهگشا باشد. در اين مقاله سعي شد اصطلاحات و مطالب عرفاني كه بيشتر مورد توجه اميرخسرو دهلوي واقع شده اند مورد بررسي قرار گيرد.