پتانسيل سنجي مناطق كويري، بياباني و سواحل مكران به منظور كسب انرژي از خورشيد با استفاده از منطق فازي و مدل تحليل سلسله مراتبي

انرژي خورشيدي يكي از مهم‌ترين منابع انرژي در جهان است كه به عنوان منبعي تجديد پذير و با صرفه اقتصادي، استفاده از آن هيچ‌گونه صدمه اي به محيط‌زيست وارد نمي سازد. كشور ايران به دليل قرار گيري مساحت نسبتاً زيادي از آن در عرض هاي پايين جغرافيايي و شرايط آب و هوايي نسبتاً خشك، از لحاظ بهر ه برداري از انرژي خورشيدي از شرايط بسيار خوبي بهره مي برد. لذا در اين پژوهش با استفاده از سيستم اطلاعات جغرافيايي و روش ارزش گذاري فازي و روش وزن دهي بر اساس تحليل سلسله مراتبي (AHP) به پتانسيل سنجي مناطق كويري، بياباني و سواحل مكران به‌منظور كسب انرژي از خورشيد پرداخته شد. بدين منظور از 14 معيار مربوط به شرايط اقليمي، زيرساختي و فني و فيزيكي منطقه استفاده شد. معيارهاي مربوط به شرايط اقليمي شامل تابش، ساعات آفتابي، دما، ابرناكي، گرد و غبار، بارش و رطوبت نسبي در طول دوره آماري (1990 تا 2015)، معيارهاي مربوط به شرايط فني و فيزيكي نيز شامل ارتفاع، شيب، جهت شيب، كاربري اراضي و فاصله از گسل ها و معيارهاي مربوط به زير ساخت ها نيز شامل فاصله از مراكز جمعيتي و فاصله از راه هاي ارتباطي در نظر گرفته شد. جهت همپوشاني فازي لايه ها نيز از عملگرهاي Product، Gamma 0.7، Gamma 0.8، Gamma 0.9 و Sum Weighted براي مقايسه و ارائه نتايج استفاده شد. بر اساس نتايج حاصل، عملگر Gamma 0.9 به دليل حساسيت بالا داراي بيشترين دقت و عملگر Sum Weighted داراي كمترين دقت در بين عملگرهاي مورد استفاده هستند. در نقشه همپوشاني شده با استفاده از عملگر Gamma 0.9 حدود 2 درصد و در نقشه همپوشاني شده با عملگر Sum Weighted، حدود 33 درصد از منطقه مورد مطالعه داراي پتانسيل بالا براي كسب انرژي از خورشيد تشخيص داده شد.