شاخص‌شناسي معماري همساز با اقليم در منطقه گرگان در راستاي الگوي معماري پايدار

هدف پژوهش حاضر شناسايي شاخص‌هاي معماري بومي شهر گرگان مبتني بر خصوصيات اقليمي و پايداري است. اين تحقيق از نوع كاربردي مي‌باشد كه به صورت توصيفي - تحليلي و با بررسي نمونه‌هاي متعدد صورت گرفته است. جمع‌آوري داده‌ها به شكل اسنادي، ميداني، كتابخانه‌اي و مشاهده مي‌باشد. نتايج نشان داد كه چهار مولفه اصلي نفوذپذيري، همبستگي، تفاوت و يگانگي و نيز هشت مولفه فرعي را مي‌توان براي بافت معماري و شهرسازي بومي شهر گرگان تعيين نمود. همچنين؛ شاخص‌هاي معماري بومي گرگان نيز در پنج دسته خلاصه مي‌شوند كه عبارتند از:‌ دسترسي، فضاها و حريم‌ها؛ تنظيم دما و مصرف بهينه انرژي؛ تهويه هوا؛ حفاظت در برابر رطوبت و بارندگي؛ مواد و مصالح. بيشترين مولفه بكار گرفته شده در نمونه‌هاي مورد مطالعه، خودبسندگي (90 درصد) و كمترين ميزان مربوط به مولفه درونگرايي (18 درصد) بوده است. در مجموع، مي‌توان نتيجه گرفت كه با وجود فرهنگ غني وارزشمند تاريخي و اصولي در زمينه ي معماري و شهرسازي در منطقه ، شرايط امروزي بيانگر ضعف، ناكارامدي و فقدان هويت است. عدم وجود يك الگوي مناسب ومنطبق با رويكردهاي شهرسازي ايراني اسلامي از مهمترين مسائل امروزين شهر گرگان است.