بررسي تغييرات اقليم شهر اهواز در رابطه با توسعه منطقه اي و برنامه ريزي شهري

شهر اهواز، از جمله شهرهاي واقع در منطقه نسبتا خشك است . شهر و اقليم، تأثير گذاري تنگاتنگي بر يكديگر دارند. به دليل اهميت اين موضوع، ايـن تحقيق بر آن است كه با رويكرد توصيفي تحليلي و با بهره گيري از مدل رتبه اي من كندال به مطالعه تغييـرات عناصر اقليمي شامل حداقل، حداكثر و متوسط دما، بارش و رطوبت اهواز در طـول دوره آمـاري2015-1965 در فرايند توسعه منطقه اي و برنامه ريزي شهري پرداخته است .نتايج به دست آمده از تحليل داده ها نشان مي دهد كه با توجه به مطابقت روند هاي دما و بارش، بافت قديمي شهر جهت آسايش و رفاه شهروندان ، فضاسازيهاي درون شهري خود را كاملا بر اساس عناصر محيطي انجام داده است. ساخت فشرده، كوچه هاي باريك و سايه دار و حتي رنگ ساختمانها متأثر از اين توجه مي باشد. بر اين اساس محور اصلي بحث، بررسي چگونگي تأثير شرايط اقليمي بر شهرسازي بومي ايران و نيز استخراج اين اصول بكار گرفته اقليمي در مصالح، تيپولوژي معماري، سازمان فضاي شهري و عناصر شهري مي باشد. كه بايد براي احتراز از اين خشكي و پيامدهاي ديگر آن، برنامه ريزي توسعه شهري و منطقـه اي در راستاي مقابله با بحران و به صورت مديريت ريسك جهت يابي شود.