ارتباط ميان محيط مسكوني تك خانواري و روابط اجتماعي ايمن (مطالعه موردي : محله‌كتي‌شرقي وغربي و زرگر محله شهر بابل)

اين پژوهش به رابطه ميان محيط مسكوني تك‌خانواري و روابط اجتماعي ايمن دردومحله متوسط (زرگرمحله) و‌‌ ضعيف (محله كتي شرقي‌و‌غربي) مي‌پردازد. مساله اساسي‌ پژوهش تاثير‌مسائل اجتماعي بر شكل گيري معماري فضاي‌مسكوني در دو‌محله ‌است. با . با توجه به كيفي بودن متغيرها و همچنين تاثيرگذاري متفاوت متغيرها بر ميزان احساس امنيت ساكنين و سطح روابط اجتماعي آنها، از ابزار پرسشنامه در قالب پيمايش مقطعي جهت سنجش استفاده مي شود . كار تحليل داده هاي جمع آوري شده حاصل از پرسشنامه نيز با استفاده از روش مدل سازي معادلات ساختاري جهت تعيين مولفه هاي موثر و تعيين سهم هر كدام از مولفه ها در شكل‌گيري حس امنيت و افزايش تعاملات اجتماعي افراد و نيز سهم و نقش تاثير گذاري متغيرهاي مداخله گر انجام ميگردد. نتايج حاكي است. بين احساس امنيت و عوامل فيزيكي محيط و نوع كاربري و نظارت و ميزان تعاملات اجتماعي ساكنان و ميزان كاهش جرم و سطح كيفيت زندگي ساكنان در بين زنان و مردان محلات سطح متوسط و پايين شهرستان بابل تفاوت وجود دارد. شدت اين رابطه متوسط و جهت رابطه از نوع مستقيم است. همچنين ميانگين متغير عوامل فيزيكي محيط (3.375) و ميانگين نوع كاربري (3.251) نظارت (3.143) و ميانگين ميزان تعاملات اجتماعي (3.365) و ميانگين ميزان احساس امنيت (3.108) و ميانگين ميزان كاهش جرم (3.989) و ميانگين سطح كيفيت زندگي (3.438) مي‌باشد. همچنين انحراف معيار متغيرهاي فوق به ترتيب برابر با (0.621) و (0.578) و (0.682)، (0.680) و (0.552) و (0.612) و (0.366) مي‌باشد.