مدل توسعه مكاني و ارتقاء كيفيت محيطي پياده راه هاي شهري با رويكرد زمينه گرا (نمونة موردي: پياده راه بوعلي همدان)

امروزه، سنجش و ارزيابي تو سعة فضاهاي شهري از طريق روشها و رويكردهاي كمّي، نظريهاي روان شناسانه محيطي، بخش مهمي از تحقيقات علوم شهري و اجتماعي را به خود اختصاص داده كه به دليل كم توجهي به واقعيات، غفلت از نگرشهاي كيفي و دارائيهاي مكاني و همچنين تجويز نسخه اي واحد و مشابه براي همه فضاها، در عمل كمتر تو انسته به ارائة راهكارهاي عملي منجر شود.رويكرد پياده مداري خيابان ها و ميدان هاي شهري، به دنبال ارتقاء كيفيت زندگي و نگرشي انساني به فضا مي باشد، كه در اين ميان توجه به زمينه ها و بسترهاي فرهنگي و اجتماعي محيط، نقش مهمي در توفيق و يا عدم توفيق تبديل فضاهاي عمومي به پياده راه هاي شهري خواهد داشت. پياده راه بوعلي يكي از محورهاي مهم در بافت متراكم و مركزي شهر همدان مي باشد. اين پژوهش به دنبال مدل توسعه در پياده راه بوعلي شهر همدان و همين طور يافتن راهكار هايي جهت ارتقاء كيفيت هاي محيطي است. براي اين منظور با ۶۰ نفر از افراد شامل: متخصصين معماري و شهرسازي، مديران شهري، گردشگران، كسبه و كاربران پياده راه، مصاحبه عميق به روش گلوله برفي انجام شد. شيوه ي تحليل داده‌ها به وسيله‌ي كدگذاري باز، كدگذاري محوري، و كدگذاري گزينشي انجام شد كه در نهايت 136در قالب مفهوم و 33 مقوله استخراج و استنباط گرديد. نتايج پژوهش نشانگر آن است كه پديده محوري در راستاي توسعه پياده راه بوعلي، ارتقاء حضورپذيري و هويت فضايي مي باشد. بدين ترتيب اين روش با در نظر گرفتن همه جنبه‌هاي اجتماعي، فرهنگي، اقتصادي، عملكردي، محيطي و كالبدي مكان، منجر به ايجاد ارزش افزوده جديدي در پياده راه بوعلي مي‌شود.