دسته بندي انواع بند متمم در ساختهاي كنترلي زبان فارسي

پژوهش در رفتار نحوي و معناشناختي ساخت‌هاي كنترلي، به ويژه پيش از آغاز برنامه كمينگي، فقط محدود به بررسي متمم‌هاي ناخودايستاي مصدري مي شد كه بيشتر در زبان‌هايي مانند زبان انگليسي يافت مي شوند. در آن زمان، نبود بندهاي مصدري و وجود بندهاي ديگري مانند بندهاي خودايستاي التزامي در زبان‌هايي مانند زبان فارسي، كه داراي اين وجه دستوري هستند، كار توصيف ساخت‌هاي كنترلي را به عنوان يك پديده جامع و زبان گذر دشوار مي نمود. در توصيف‌هاي پيش از اين دوران، يك ساخت كنترلي بيشتر مي توانست فقط در ساخت مصدري (و اسم مصدري) بروز يابد كه فاقد ويژگي‌هاي شخص، شمار، زمان، وجه، و متمم نما است. بررسي ساختاري انواع ديگري از بندهاي متمم كنترلي، شامل انواع بندهاي التزامي، بندهاي اسم مصدري، و نيز بندهاي غيرشخصي بيشتر هنگام بررسي اين تنوع ساختاري در زبان‌هاي ديگري به جز زبان انگليسي فراهم شد. از آن‌‌ جايي‌كه زبان فارسي داراي اين گونه تنوع ساختاري در بندهاي متممي كنترلي خود است، نياز به بررسي، توصيف و رده بندي اين ساخت‌ها در اين زبان بايسته مي‌نمايد. بر اين پايه، جستار كنوني بر آن است تا دريابد در زبان فارسي بندهاي متممي كنترلي در چه نوع بندهاي متممي بروز مي يابند. دستاوردِ اين كاوش، ايجاد دسته‌بندي‌هاي نحوي و معناشناختي از انواع بندهاي متممي كنترلي در اين زبان است.