تضعيف خداي متافيزيكي در عقلانيت سوژه مدرن از منظر هايدگر

هايدگر متأخر، با واكاوي تاريخ تفكر مغرب‌زمين، فلسفه دوره مدرن را به مثابه تداوم سنت متافيزيك يوناني، و نه گسستي از آن، تبيين كرده و سوبژكتيويسم دكارتي را برآمده از هستي‌‌خداشناسي (يا انتوتئولوژي) يونان، خاصه افلاطون و ارسطو، تفسير مي‌كند. رشد خودآگاهي سوژه عقلاني به خويشتن، به مثابه بسط منطقي و ضروري عقلانيت يوناني (يا همان متافيزيك)، منجر به اين مي‌شود كه دكارت هستي را به عنوان تصورشدگي نزد فاعل شناسا تفسير كند. در اين صورت، تصورشدگي، به مثابه هستي هستندگان، وامدار سوژه انساني خواهد بود و در نتيجه فاعل شناسا را در جايگاه بنياد هستندگان قرار مي‌دهد. با اين وصف، انسان، در مقام سوژه، پس از اين مي‌تواند جايگاهي را اشغال كند كه پيش از اين، و در متافيزيك و الهيات فلسفي، متعلق به خداوند بوده است. همين تصاحب جايگاه خداوند به وسيلۀ سوژه انساني است كه منجر به افول اعتبار او به مثابه بنياد هستندگان مي‌شود و ترديدهايي ملازم با وجود يا معناداري او را از پي مي‌آورد.