تأثير تغيير كاربري اراضي بر برخي ويژگي‌هاي ميكرومورفولوژيكي خاك در حوضه آبخيز ركعت در شرق استان خوزستان

اين مطالعه با هدف بررسي اثر تغيير كاربري اراضي (جنگل و مرتع طبيعي به كشاورزي) بر برخي شاخص‌هاي ميكرومورفولوژيكي كيفيت خاك در بخشي از حوزه آبخيز ركعت در شرق استان خوزستان انجام شد. نمونه‌هاي دست‌نخورده خاك از لايه‌هاي 15-0 و 30-15 سانتي‌متري كاربري‌هاي مزبور تهيه و ساختمان ميكروسكوپي، نوع و فراواني حفرات، ويژگي‌هاي اكسيد و احيائي، فراواني مواد هوميكي در اين اراضي مقايسه شدند. نتايج نشان دادند كه در كاربري جنگل طبيعي غالب حفرات از نوع آرايشي و ماكروپور بوده درحالي كه در تغيير كاربري از جنگل به كشاورزي اين حفرات از توسعۀ كمتري برخوردار هستند. در كاربري مرتع طبيعي حفرات عمدتاً از نوع آرايشي، كانال و ماكروپور بوده اما پس از تغيير كاربري از مرتع به كشاورزي حفرات بيشتر از نوع وگي مشاهده شد. نتايج همچنين نشان داد كه كاربري جنگل طبيعي و پس از آن مرتع طبيعي به‌ترتيب با 27.73 و 22.18 درصد فراواني حفرات بيشتري را در مقايسه با كاربري‌هاي چنگل به كشاورزي (19.01) و مرتع به كشاورزي (18.62) دارا هستند. در هر دو كاربري جنگل طبيعي و مرتع طبيعي انواع گرهك‌هاي اكسيدي، پوشش‌ها، پوشش‌هاي زيرسطحي و در امتداد سطح آهن و منگنز به‌ميزان قابل توجهي بيشتر از كاربري‌هاي كشاورزي بود.