اثربخشي رويكرد تلفيقي درمان مبتني بر پذيرش و تعهد (ACT) و رفتاردرماني ديالكتيكي (DBT) بر تاب‌آوري و بهزيستي روان‌شناختي زوج‌هاي مراجعه‌كننده به مراكز مشاوره

ميزان پايين تاب‌آوري و بهزيستي رواني از عوامل مخرب زندگي زناشويي است و آثار زيانباري بر سلامت فيزيكي و هيجاني زوج‌ها دارد. هدف پژوهش حاضر تعيين اثربخشي رويكرد تلفيقي درمان مبتني بر پذيرش و تعهد (ACT) و رفتاردرماني ديالكتيكي (DBT) بر تاب‌آوري و بهزيستي روان‌شناختي زوج‌هاي ناسازگار بود. بدين منظور از بين زوج‌هايي كه سال 1398 به مراكز مشاوره شهر بوشهر مراجعه كرده بودند، 3 زوج (6 نفر - 3 زن و 3 مرد) ناسازگار انتخاب شدند. در اين پژوهش، از طرح تك آزمودني از نوع خط پايه چندگانه هم‌زمان استفاده شد. پروتكل درماني رويكرد تلفيقي درمان مبتني بر پذيرش و تعهد و رفتاردرماني ديالكتيكي در دو تا چهار مرحله خط پايه، ده جلسه مداخله و سه مرحله پيگيري اجرا شد و زوج‌ها با استفاده از مقياس تاب‌آوري كانر و ديويدسون (CDRISC) و بهزيستي روان‌شناختي ريف (RSPWB) در مراحل خط پايه، درمان و پيگيري مورد ارزيابي قرار گرفتند. نتايج نشان داد ميزان بهبودي در متغير تاب‌آوري در مرحله پس از درمان و پيگيري، 65.26 و 68.79 درصد و ميزان بهبودي در مرحله پس از درمان در متغير بهزيستي روان‌شناختي 56 و 85.76 درصد بود. بر اين اساس اين رويكرد بر هدف درمان تأثير داشته است؛ بنابراين نتيجه گرفته مي‌شود كه براي افزايش تاب‌آوري و بهزيستي روان‌شناختي زوج‌هاي ناسازگار مي‌توان از رويكرد تلفيقي درمان مبتني بر پذيرش و تعهد و رفتاردرماني ديالكتيكي در جلسات درماني و مشاوره‌اي استفاده نمود.