بحثي در جايگاه طبيعت در نوگرايي تصويري فاضل نظري

شاعران نوجو و مبتكر،همواره هنر خويش را به نوجويي پيوند زده اند؛ چرا كه بر اين امر واقف بوده‌اند كه هنر با ابتكار و نوجويي گره خورده است و تقليد و تكرار، مرگ هنر است. نوآوري عامل آشنايي‌زدايي و غرابت و در نتيجه تأثير مضاعف است. يكي از اجزاء شعر كه شاعران به نوآوري در آن كوشيده اند، تصاوير شعري است. تصاوير شعري نو، تأثير عاطفي بيشتري دارند و سخني كه نشان از تخيّل و ادراك تازه ندارد، چندان تأثيرگذار نخواهد بود. يكي از منابعي كه در طول تاريخ ادب فارسي در تصويرسازي شاعرانه مورد توجه بوده، طبيعت و اجزاء و عناصر طبيعت است؛ تأكيد بر نگاه شخصي، همواره سبب خلق تصاوير نو با عناصر طبيعي بوده است. فاضل نظري از شاعران نوجو و نوگراي معاصر است كه مي‌توان گفت مهم‌ترين بخش نوآوري شاعرانه‌اش در تصاوير شعري است؛ او نكته سنج و باريك بين و دقيق عناصر طبيعي را براي خلق تصاوير جديد مي‌كاود و با تأكيد بر فرديّت‌گرايي، عينيّت‌گرايي و اقليم‌گرايي، با عناصر طبيعت تصاويري شگرف و بي‌مانند خلق كرده و مخاطب را به اعجاب وا مي‌دارد. پژوهش حاضر تلاش دارد نوآوري هاي اين شاعر نوگراي معاصر را در زمينه تصاوير شعري كه برگرفته از طبيعت اند، مورد پژوهش و بحث و بررسي قرار دهد.