موسيقي كناري در رباعيات شيخ بهائي

موسيقي از اركان مهم شعر است كه باعث دلنشيني كلام مي‌شود. موسيقي در شعر، جنبه‌هاي متفاوتي مانند موسيقي دروني، بيروني وكناري دارد. يكي از عوامل زيبايي در شعر به ويژه قالب‌هاي كلاسيك استفاده بجا از موسيقي كناري است كه حاصل تكرار واژگان شعري در پايان هر بيت، به ويژه قافيه و رديف است. شاعران با رعايت تناسب و پيوند ميان موسيقي شعر و عناصر ديگر تلاش مي‌كنند به هدف خود كه بيان مفاهيم شعري است نزديك شوند. در اين مقاله كه به روش توصيفي و تحليلي انجام شده است، موسيقي كناري در اشعار شيخ بهائي مورد بررسي قرار مي‌گيرد. نتايج تحقيق بيانگر اين است كه در رباعيّات شيخ بهايي انواع قافيه اسمي، فعلي، ضمير وجود دارد كه بسامد قافيۀ اسمي بيشتر از ساير انواع قافيه است و در ۳۸ رباعي مردّف، بسامد رديف فعلي بيشتر است. اغلب رديف‌ها به صورت ساده و يك جزئي است و رديف دو جزئي و سه جزئي به ندرت به كار رفته است.