بررسي «قرائات» در تفسير «غرائب القرآن و رغائب الفرقان»

قرائت قرآن به‌عنوان نقطه آغاز بهره‌مندي از سرچشمه وحي و راه‌گشاي شفا و سيرابي تشنگان معرفت، يكي از مهم‌ترين مسائل علوم و فنون قرآني به شمار مي‌رود. امري كه از همان آغاز، از سوي جبرئيل به پيامبر اكرم (ص) منتقل گشت و به‌عنوان يكي از مأموريت‌هاي رسول خدا (ص) درباره معجزه خاتم جلوه نمود و سرانجام با درنورديدن ادوار مختلف و همگرايي مراحل گوناگون به نقطه كمال خود نزديك شد و به صورت علمي مستقل و يكي از عرصه‌هاي گسترده مطالعات و تحقيقات قرآني درآمد. پژوهش حاضر با عنايت بر جايگاه سترگ اين دانش، با بررسي تفسير اجتهادي اشاري «غرائب القرآن و رغائب الفرقان» و تحليل عنوان مستقل «القرائات» در سراسر آن، دريافت كه اين اثر ارزشمند به سبب توانايي تفسيري و پيشينه ادبي مؤلّف در اين عرصه متمايز بوده و از گذر بررسي قرائات دهگانه و گاه قرائات شاذ و نقد و بررسي آن از يك‌سو به ارائه داوري‌هاي ارزشمند در اين فن پرداخته و از سوي ديگر با پيوند مفهوم و معنا با كيفيت قرائات، آيينه‌اي روشن در جهت نماياندن غناي معنايي و اعجاز لفظي و محتوايي قرآن كريم است.