مطالعه پيكرك هاي زنانه عصر مفرغ شوش از منظر ريخت شناسي

توليدات كاربردي و هنري ايران در عصر مفرغ توسعه پيدا كرده بود. شوش نيز در اين دوره از تحول و توسعه چشمگيري برخوردار شده بود. شيوه تنديس‌گري در شوش از حدود نيمه‌ي دوم هزاره سوم ق.م شروع شد. پيكرك‌تراشي شوش شامل پيكرك‌هاي حيواني و انساني است. تعداد پيكرك‌هاي زنان نسبت به مردان بيشتر است. تنديسك‌هاي زنانه در اوايل عصر مفرغ متأثر از دوره متأخر(مس و سنگ) بوده و از حالت انتزاعي به سوي واقع‌گرايي تحول پيدا نموده‌اند. ساخت پيكرك‌هاي زنانه به عنوان نمادهاي توليدمثل، مادرانه و پيشكش داراي كاربرد و تنوع ظاهري بيشتري بوده است. هدف از اين پژوهش پاسخ دادن به پرسش مطرح شده ميباشد: سير تحول پيكرك‌هاي زنانه در شوش از منظر ريخت‌شناسي چگونه بوده‌است؟ پيكرك‌ها در ابتدا به صورت ابتدايي و بدوي ساخته شده‌اند و به لحاظ باورها و اعتقادات، اغراق‌هايي در برجسته‌سازي نمادها و نشانه‌هاي زنانه پيكرك‌هاي برهنه انجام شده‌است. تنديسك‌هاي پوشيده‌اي نيز وجود دارند كه با دقت در جزييات اجزاي بدن، صورت، آرايش مو، جواهرات و لباس‌هاي منقوش همراه با اصول و شناخت اندام انساني به حالتي واقعگرايانه ساخته شده‌اند. اين موضوع به اهميت جايگاه زن در تمدن شوش عصر مفرغ اشاره دارد. پژوهش حاضر به روش توصيفي ـ تحليلي و با استفاده از داده‌هاي كتابخانه‌اي انجام شده‌است.