نقش نشانه‎شناسي سلاح در امام‎شناسي

امامت اصولي‎ترين مسئله در انديشۀ شيعي و چالش‎برانگيزترين موضوع در جهان اسلام، و مصداق‎يابيِ امام در ميان شيعه، تنش‌زاترين مسئله بوده است. برخي معيارهاي ارائه‌شده براي شناخت امام بر اين تنش افزوده است. در اختيار داشتن «سلاح رسول خدا صل الله عليه و آله» به عنوان نشانۀ امامت، نزاع‎هاي درون‎شيعي را عميق‌تر كرده و هريك از مدعيان امامت، بر آن اساس، ادعاي امامت داشته‎اند. پژوهش حاضر با رويكردي علمي بر آن است تا نقش سلاح را به عنوان معياري در شناخت امام بررسي كند. اين مسئله نيازمند مطالعۀ گزاره‎هاي تاريخي و روايات شيعي و در واقع، مطالعه‌اي ميان‌رشته‎اي است كه در مقام داوري، با آميزه‌اي از توصيف نقلي و ‌تحليل عقلي ‌دامنۀ تحقيق را جمع ‌كرده و درصدد پاسخ‎گويي به پرسش‎هاي تحقيق براساس مفهوم و قلمرو معنايي «سلاح» و نيز كاربرد سلاح رسول خداصل الله عليه و آله در گزاره‎هاي حديثي ـ تاريخي و نيز كلامي ـ تاريخي است و دريافته كه انشعاب شيعه پس از عاشورا، زمينه‎ساز پيدايش جريان‎هاي انحرافي و مدعي امامت شد و نشانه‎هايي مانند «سلاح» به عنوان نماد امامت براي اثبات ادعاي آنان ظهور و بروز يافت، كه با واكنش امامان معصوم عليه السلام روبه‎رو گرديد و اين نشانه، معياري در شرايط زماني و سياسي خاص شمرده شد.