اثربخشي درمان مبتني بر تعهد و پذيرش بر تحمل پريشاني و شدت وسواس فكري عملي در بيماران وسواس

مقدمه: يكي از اختلال ‌هاي روان شناختي مزمن كه سلامت رواني، هيجاني و ارتباطي افراد مبتلا را با آسيب جدي مواجه مي ‌سازد، اختلال وسواس فكري عملي است. هدف: هدف از پژوهش حاضر بررسي اثربخشي درمان مبتني بر تعهد و پذيرش بر تحمل پريشاني و شدت وسواس فكري عملي در بيماران وسواس بود. روش: طرح پژوهش نيمه آزمايشي و از نوع پيش‌ آزمون پس‌ آزمون با گروه گواه بود. جامعه آماري كليه بيماران مراجعه‌ كننده به بخش رواني بيمارستان مصطفي خميني شهرستان دورود در سال ۹۸-۱۳۹۷ بود. بدين منظور ۲۰ بيمار مبتلا به وسواس فكري و عملي به صورت نمونه‌ گيري در دسترس انتخاب و در دو گروه درمان مبتني بر پذيرش و تعهد و گواه گماشته شدند. هر گروه قبل و بعد مداخله توسط مقياس ييل ‌براون و پرسشنامه تحمل پريشاني مورد آزمون قرار گرفتند. گروه آزمايش ۸ جلسه درمان مبتني بر پذيرش و تعهد را دريافت كرد و گروه گواه درماني دريافت نكرد. داده ‌ها با تحليل كوواريانس چندمتغيره با نرم‌افزار ۲۴ SPSS در دو بخش آمار توصيفي و استنباطي تحليل گرديد. يافته‌ها: نتايج نشان داد درمان مبتني بر پذيرش و تعهد بر كاهش وسواس فكري عملي (۹۲/۵۰۳=F=۰/۰۰۰،P) و افزايش تحمل پريشاني (۳۳/۸۸۹=F=۰/۰۰۰،P) تأثير معنادار داشت و ميزان تأثير در متغير وسواس ۸۷/۷% و متغير تحمل پريشاني ۷۲/۳% بود. نتيجه‌گيري: با توجه به عناصر درماني درمان مبتني بر پذيرش و تعهد و هماهنگي آن با مشكلات روان شناختي وسواس، مي ‌تواند روان ‌درماني مناسبي براي اين افراد باشد