صرف فعل در گويش اردستاني

گويش اردستاني، كه يكي از گويش ‌هاي شاخه شمالي گروه زبان‌ ها و گويش ‌هاي ايراني نو غربي است، در بخش مركزي شهرستان اردستان از استان اصفهان رايج است. اين گويش در كنار گويش زردشتيان يزد و كرمان، گويش كليميان يزد و كرمان و نيز گويش‌ هاي ناييني، اناركي و زفره اي در گروه جنوب شرقي مجموعه گويش‌ هاي مركزي ايران جاي دارد. اين مقاله به صرف فعل در اين گويش مي ‌پردازد و در آن مقولات ماده، وندهاي تصريفي فعل، شناسه ‌ها، شيوه ساخت زمان ‌ها و وجه ‌هاي مختلف مورد بررسي قرار مي ‌گيرد. پيكره گويشي مورد نياز، از طريق مصاحبه با گويشوران زن و مرد از گروه‌ هاي مختلف جنسي و تحصيلي گردآوري شده است. براساس يافته ‌هاي اين پژوهش، مهم‌ ترين ويژگي اين گويش تمايز بين افعال لازم و متعدي در صرف ماضي و كاربرد ساخت ارگتيو ايراني ميانه در ماضي‌ هاي متعدي است. ساخت افعال مجهول با استفاده از ماده مجهول به ندرت در گفتار برخي از گويشوران ديده مي‌ شود.