تحليل يكسان‌انگاري ميان «اعتبار قرآني» و قياس برهاني از ديدگاه ابن‌رشد

ابن‌رشد، فيلسوف پرآوازه عالم اسلام، در رساله مشهور فصل‌ المقال في ما بين الشريعة و الحكمة من الاتصال، مي‌كوشد تا حجيت شرعي فلسفه را اثبات كند. وي براي نشان دادن اين حجيت از عبارت «فَاعْتَبِرُوا يا أُولِي الْأَبْصارِ» در آيه دوم سوره حشر استفاده مي‌كند. اين آيه، محل اختلاف مفسران، فقيهان و متكلمان بوده و هريك براي واژه اعتبار در اين آيه احتمالاتي را بيان كرده‌اند. گروهي آن را به‌معناي پند دانسته و گروهي ديگر آن را بيانگر حجيت قياس شرعي يا فقهي مي‌دانند. ازآنجاكه ابن‌رشد، «اعتبار» را معادل قياس عقلي دانسته، پرسش پيش‌رو آن است كه چرا او به چنين ديدگاهي گرويده؟ و آيا اين گرايش او براساس دلايلي استوار بوده است؟