تدوين الگوي دروني ابعاد انعطاف‌پذيري توليد در صنايع غذايي بر اساس روش مدل‏سازي ساختاري تفسيري

بنا به توافق عمومي در ادبيات موضوع، «انعطاف پذيري» توليد مفهومي چندبعدي است، كه اين ابعاد مي توانند روابط دروني با يكديگر داشته باشند و منجر به انعطاف پذيري بيشتر توليد شوند. بر همين اساس، مطالعه حاضر، با هدف تدوين الگوي دروني ابعاد انعطاف پذيري توليد در صنايع غذايي بر اساس روش مدل‏سازي ساختاري تفسيري (ISM)، از نظر روش، از نوع تحقيقات توصيفي مدل‏سازي و از منظر هدف، يك تحقيق كابردي بوده و در آن، ساخت و تدوين الگوي دروني ابعاد انعطاف‏ پذيري توليد با بهره‏ گيري از نظرات بيست تن از خبرگان آشنا به موضوع انعطاف پذيري توليد صورت گرفت. داده ها در اين بخش بر اساس پرسشنامه ويژه روش مدل‏سازي ساختاري تفسيري جمع آوري و براي تحليل داده ها، از روش مدل‏سازي ساختاري تفسيري استفاده شد. يافته هاي تحقيق نشان داد كه الگوي دروني ايجادشده براي ابعاد انعطاف پذيري توليد، با استفاده از روش مدل‏سازي ساختاري تفسيري، به درك تعامل بين ابعاد مختلف مؤثر بر انعطاف‏ پذيري و پيامدهاي مديريتي اين ابعاد كمك مي كند؛ در الگوي دروني ايجادشده از طريق مدل‏سازي ساختاري تفسيري،  «انعطاف ‏پذيري فرآيند» و «انعطاف ‏پذيري نيروي كار» تأثيرگذارترين (هدايت ‏كننده ترين) ابعاد انعطاف ‏پذيري و همچنين، «انعطاف ‏پذيري محصول» تأثيرپذيرترين (وابسته ترين) بعد انعطاف پذيري در صنايع غذايي تلقي مي‏شوند؛ افزون بر اين، افزايش كارآيي در عوامل تأثيرگذار به بهبود عوامل تأثيرپذير و در نتيجه، به انعطاف پذيري بيشتر در صنايع غذايي مي انجامد.