تحليلي بر شاخص هاي مسكن شهري با رويكرد عدالت اجتماعي نمونه موردي: مناطق ده گانه كلانشهر شيراز

امروزه مفهوم عدالت اجتماعي به مثابه امري بنيادين در فرآيند برنامه‌ريزي شهري و مديريت مناطق كلانشهري مورد توجه قرار گرفته است. لذا حق مسكن مناسب براي همه و عدالت در مهم‌ترين بخش از كاربري‌هاي شهري، در راستاي نيل به شهر عدالت‌محور و عدالت فضايي در شهرها از اهميت ويژه‌اي برخوردار مي‌باشد. براين اساس هدف اين پژوهش ارزيابي وضعيت مسكن شهري در شهر شيراز با رويكرد عدالت اجتماعي مي‌باشد. روش تحقيق توصيفي تحليلي و از نوع كاربردي با استفاده از مدل TOPSIS در پنج شاخص مورد آزمون در تحقيق، كه وزن‌دهي معيارها با مدل AHP و جهت بي‌مقياس‌ سازي داده ها از روش بي‌مقياس سازي خطي استفاده شده است همچنين جهت ارزيابي كلي در تحقيق حاضر و مقايسه نهايي مسكن شهر با تفكيك مناطق ده‌گانه از روش VIKOR استفاده شده است. نتايج تحقيق نشان دهنده عدم تعادل و نابرابري در بين مناطق كلانشهر شيراز مي‌باشد به گونه‌اي كه در شاخص نهايي 30 درصد مناطق از وضعيت نامطلوبي برخوردارند و 40 درصد نيز در پنج شاخص مورد آزمون از وضعيتي متوسطي برخوردارند؛ كه اين امر بيشتر ناشي از ادغام روستاها در محيط شهر و بافت فرسوده در بيشتر مناطق مركزي و قديمي شهر به ويژه منطقه دو و هشت مي‌باشد.