مفهوم داوري سياسي و نسبت آن با تعددگرايي در انديشۀ هانا آرنت و مارتا نوسبام

در فلسفۀ سياسي غرب، مفهوم «داوري» همواره به‌عنوان يك «حق» درنظر گرفته شده كه با وضعيت مدني درهم‌تنيده است. به تعبير كانت، اساساً وضعيت مدني به معناي حق مشاجره و رقابتِ «داوري مردم» و «حاكمان» با يكديگر است؛ حقي كه به‌واسطۀ آن و به‌صورت خودآيين، داوري مطلوب را در زندگي مدني به‌كار ببرند. مفهوم داوري سرنوشت ديگري نيز داشته است؛ اينكه آيا «ادراك و دريافت ما از چيزها»، بايد تابع الگوها و استانداردهاي ثابت از قبل تعيين‌شده باشد يا هر شهروند داوري خاص خودش را مي‌سازد. ازاين‌رو داوري سياسي از جهتي اساسي و انتقادي با تعددگرايي يا تكثرگرايي پيوند مي‌خورد، چراكه بسياري از متفكران سياسي وجود استانداردهاي واحد در امر داوري را خالي از اشكال نمي‌دانند. هانا آرنت و مارتا نوسبام از جملۀ اين فيلسوفان هستند كه مواجهه‌اي فلسفي و سياسي را با مفهوم داوري آغاز كرده‌اند. اين دو متفكر تحت تأثير مفهوم «فرونسيسِ» ارسطويي و كاركرد آن در شرايط و موقعيت‌هاي خاص و تغييرپذير، مي‌كوشند برداشتي تعددگرا از داوري سياسي ارائه دهند كه در پي استوارسازي زندگي خوب و سعادتمندانه بر مبناي قرائتي سياسي/هنجاري است. در اين مقاله ابتدا نسبت داوري و تعددگرايي سنجيده شده و پس از آن آن وجوه اشتراك و افتراق اين دو فيلسوف در اين زمينه ارزيابي مي‌شود.