نقش عدالت سازماني در رضايت شغلي با ميانجي‌گري رفتار شهروندي سازماني و توانمند سازي روانشناختي

هدف پژوهش حاضر بررسي نقش عدالت سازماني در رضايت شغلي با ميانجي گري رفتار شهروندي سازماني و توانمندسازي روان شناختي بود. جامعه پژوهش معلّمان ناحيه سه شيراز به تعداد 2209 نفر بودند، كه از اين جامعه با روش نمونه ‌گيري تصادفي ساده و بر مبناي فرمول كوكران نمونه‌اي به حجم 327 نفر انتخاب شد. روش پژوهش توصيفي ـ همبستگي و از نوع مدل‌يابي معادلات ساختاري است. جمع آوري داده ‌ها بر اساس چهار پرسشنامه عدالت سازماني، رفتار شهروندي سازماني، توانمندسازي روانشناختي و رضايت شغلي صورت گرفت كه ضريب آلفاي كرانباخ آن ها به ترتيب: 0.93، 0.95، 0.90 و 0.92 به دست آمد. جهت تحليل داده‌ها از تكنيك‌هاي توصيفي(شاخص هاي مركزي و پراكندگي) و استنباطي(تحليل عاملي تأييدي و تحليل مسير تأييدي) با استفاده از نرم افزار lisrel استفاده شد. نتايج نشان داد كه: متغير عدالت سازماني، رفتار شهروندي سازماني و توانمندسازي روان شناختي داراي اثر مستقيم، مثبت و معنادار در سطح 0.05 بر رضايت شغلي بودند؛ عدالت سازماني با ميانجي گري رفتارشهروندي سازماني و توانمندسازي روان شناختي اثر غيرمستقيم، مثبت و معنادار بر رضايت شغلي دارد. متغيرهاي عدالت سازماني، رفتار شهروندي سازماني و توانمندسازي روان شناختي قادر به تببين 60% درصد واريانس متغير رضايت شغلي مي باشند.