تاثير دو نوع تمرين تناوبي با شدت بالا و تداومي با شدت متوسط بر شاخص هاي فعاليت الكتريكي قلب مردان غيرفعال

هدف: تمرينات ورزشي تناوبي شديد در مقايسه با تمرينات سنتي تداومي، شدت بالاتري دارند كه انتظار مي روذ با پاسخ هاي قلبي تنفسي متفاوتي همراه باشند. بنابراين در اين تحقيق تاثير 8 هفته تمرينتناوبي با شدت بالا (HIIT) و تداومي با شدت متوسط (MICT) بر فعاليت اكتريكي قلب مردان غيرفعال مقايسه شد. روش‌شناسي: بدين منظور،16 دانشجوي پسر غيرفعال داوطلب، به صورت تصادفيبه دو گروه تمرين تناوبي (4 تناوب 4 دقيقه اي با شدت 75-80 درصد ضربان قلب ذخيره و وهله هاي 3 دقيقه اي استراحت فعال) و گروه تمرين تداومي (30 دقيقه دويدن با شدت 60- 45 درصد ضربان قلب ذخيره ) تقسيم شدند. قبل و بعد از 8 هفته تمرين، نوار قلب در شرايط يكسان اندازه گيري شد. داده ها با استفاده از آزمون هاي تي مستقل و تي وابسته تحليل شدند. نتايج: دو نوع تمرينHIIT و MICT باعث افزايش معني‌دار فاصله PR، مدت زمان موج T، مدت زمان كمپلكس QRS، فاصله QT، فاصله R_R شدند(0/05 P). ولي ميانگين طول قطعهST و QTc در هر دو گروه تمريني تفاوت معني داري نداشت. اما مدت زمان موج P فقط در گروهMICT افزايش معني داري داشت. نتيجه‌گيري: به نظر مي‌رسد كه تمرينات HIIT و MICT منجر به سازگاري‌هاي مشابهي در فعاليت الكتريكي قلب مي شوند.