ارزيابي اثر ساختار جمعيتي بر انتشار گاز دي‌اكسيد كربن در ايران

ساختار جمعيتي در ايران همچون ساير مناطق دنيا، در حال تغيير است. اين تغييرات با كاهش سهم كودكان و افزايش سهم افراد مسن از جمعيت كل همراه است به گونه‌اي كه بر اساس پيش‌بيني‌هاي سازمان ملل از سال 2015 تا 20-30 جمعيت افراد مسن در ايران دو برابر خواهد شد. از اين رو هدف اصلي اين مطالعه بررسي اثر ساختار جمعيتي بر انتشار آلودگي ناشي از گاز دي اكسيد كربن در ايران در طي دوره 1350 الي 1394 مي‌باشد. در اين پژوهش با توجه به نتايج ايستايي متغيرها از روش هم‌جمعي در قالب رهيافت خود رگرسيوني با وقفه‌هاي گسترده (ARDL) استفاده شده است. نتايج پژوهش نشان مي‌دهد كه به ترتيب دو بازه جمعيتي (64-15) و (14-0) سال تاثير بالايي بر سرانه انتشار گاز CO2 دارند، درحالي كه جمعيت سالخوردگي (65 سال به بالا) اثرگذاري كمتري در انتشار گاز CO2 دارد. ﻫﻢﭼﻨﯿﻦ، ﻧﺘﺎﯾﺞ ﻧﺸﺎن دادﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﺮاﮐﻢ ﺑﯿﺶﺗﺮ در واﺣﺪ ﺳﻄﺢ و در ﻧﺘﯿﺠﻪ ﺑﺮﺧﻮرداري از ﺻﺮﻓﻪﻫﺎي ﻧﺎﺷﯽ از ﻣﻘﯿﺎس ﻣﯽﺗﻮان ﮐﺎراﯾﯽ ﻣﺼﺮف ﻣﻨﺎﺑﻊ ﻣﻮﻟﺪ آﻟﻮدﮔﯽ را اﻓﺰاﯾﺶ داد ﮐﻪ در ﻧﻬﺎﯾﺖ، ﺑﻪ ﺗﺎﺛﯿﺮي ﻗﺎبل ﻣﻼﺣﻈﻪ در ﮐﺎﻫﺶ ﺳﺮاﻧﻪ ﮔﺎز دي اﮐﺴﯿﺪ ﮐﺮﺑﻦ ﻣﻨﺠﺮ ﻣﯽﺷﻮد.