تبيين راهبردهاي توسعۀ گردشگري در مناطق مرزي بر اساس ماتريس برنامه‏ ريزي استراتژيك كمي

ايران به لحاظ جاذبه‏هاي فرهنگي و طبيعي در بين پنج كشور برتر دنيا و از نظر جاذبه‏هاي تاريخي در رتبه 10 قرار دارد. به‏رغم نقش راهبردي و كليدي گردشگري در توسعه پايدار منطقه‏اي، فقدان برنامه مناسب از سوي برنامه‏ريزان، ناآگاهي گردشگران از پتانسيل‏هاي گردشگري، و تمايل ضعيف سرمايه‏گذاري بخش خصوصي در اين حوزه باعث شده است صنعت گردشگري در برخي مناطق دچار توسعه‏نيافتگي شود. پژوهش حاضر در منطقه مرزي سردشت با توجه به ظرفيت‏هاي موجود گردشگري آن و در راستاي پاسخ‏گويي به چالش‏ها و محدوديت‏هاي گردشگري در اين منطقه و ارائۀ راهكارهاي مناسب انجام شده است. براي شناسايي نقاط قوت و ضعف و فرصت‏ها و تهديدهاي پيش ‏رو، با تعدادي از گردشگران و صاحب‏نظران مرتبط با صنعت گردشگري، هتلداري، و صاحبان آژانس‏هاي گردشگري در سطح شهرستان و استان به شيوۀ اشباع نظري مصاحبه شد و با استفاده از مدل SWOT استراتژي‏هاي WT،WO ،ST ، و SO تعيين شد. براي انتخاب بهترين استراتژي جهت توسعه اين صنعت، ماتريس برنامه‏ريزي استراتژيك كمّي(QSPM)  و براي تعيين وزن‏هاي عوامل پرسش‏نامه‏اي SWOT بر اساس مقياس ليكرت به صورت پنج‏گزينه‏اي طراحي و توسط پنجاه نفر از كارشناسان و خبرگان گردشگري تكميل شد. يافته‏ها نشان داد با وجود نقاط قوت و فرصت ميزان تهديدها و ضعف‏ها بسيار بالاست و منطقه به لحاظ توسعه گردشگري از سطح آسيب‏پذيري برخوردار است و توزيع مجدد منابع و برنامه‏ريزي بهينه در منطقه امري الزامي است. همچنين، راهبرد WO3 با نمره 4.56 يعني تقويت و ارتقاي سطح زيرساخت‏ها و خدمات گردشگري به‏عنوان بهترين راهبرد پيشنهاد شده است.