بررسي زير اهداف انتخابي شاخص‌ هاي توسعه پايدار در بخش ‌هاي سلامت، محيط زيست و بهسازي محيط در ايران و مقايسه آن با وضعيت جهان طي سال هاي 2013 الي 2018

زمينه و اهداف: توسعه پايدار، توسعه‌اي انسان محور است كه به مثابه يكي از مهمترين قالب‌هاي فكري توسعه در قرن بيست و يكم، تمامي عرصه‌هاي زندگي آدمي را در كنار هم با محوريت سلامت انسان و جامعه مورد توجه قرار مي‌دهد. هدف از انجام مطالعه حاضر، بررسي وضعيت ايران از لحاظ برخي شاخص‌هاي توسعه پايدار است. مواد و روش ها: روش مطالعه روش استنادي بوده و برخي زير اهداف شاخص‌هاي گزارش شده مرتبط با بخش‌هاي محيط زيست، بهسازي محيط و سلامت، انتخاب و ضمن مقايسه وضعيت كشور با متوسط جهاني در برخي موارد در صورت دسترسي به داده‌هاي خاورميانه و يا كشورهاي با در آمد متوسط رو به بالا مورد تجزيه و تحليل قرار گرفته است. تمامي مراحل مطالعه حاضر طبق موازين اخلاقي اجرا گرديد يافته‌ها: ايران در مقايسه با كشورهاي جهان و كشورهاي با درآمد متوسط رو به بالا از نظر شاخص‌هاي مرتبط با دسترسي به آب آشاميدني و تاسيسات دفع بهداشتي وضعيت مناسبي دارد. همچنين در برخي شاخص‌ها مانندكاهش شيوع سل و مالاريا و ابتلا به ايدز پيشرفت چشمگيري داشته است. تماس جامعه با ذرات معلق كوچكتر از 2.5 ميكرون طي سال‌هاي اخير افزايش يافته است. 36 درصد از سكته‌ها و بيماري ايسكميك قلبي و 14 درصد از سرطان ريه به آلودگي هوا نسبت داده شده است. نتيجه‌گيري: هرچند ايران در مقايسه با ساير كشورهاي جهان در بيشتر زير شاخص‌هاي بهداشتي توسعه پايدار، وضعيتي بهتر از ميانگين جهاني و كشورهاي با درآمد متوسط رو به بالا دارد؛ اما شاخص‌هاي مرتبط با مسائل زيست محيطي (آلودگي هوا)، چالش‌هاي اساسي آتي خواهند بود.