تعيين موقعيت تنش ديرين بر پايه مطالعه ناپيوستگي‌ها و چين‌خوردگي‌هاي موجود در پهنه برخوردي زاگرس- مطالعه موردي منطقه كرمانشاه

پهنه مورد مطالعه در بخش شمالي پهنه برخوردي زاگرس واقع شده است. وجود واحدهايي از نهشته‌هاي ژرف بستر اقيانوس، افيوليت‌ها و سنگ‌هاي رسوبي كربناته زاگرس چين‌خورده در كنار هم نشان‌دهنده يك سيستم تكتونيكي فشارشي از كرتاسه پسين تا زمان كنوني است.در نتيجه اين همگرايي ، زمين‌ساخت و ساختارهاي پيچيده‌اي در اين پهنه به وجود آورده است. هدف اصلي اين پژوهش، تحليل و تعيين موقعيت تنش در پهنه ساختاري زاگرس (كرمانشاه) است. براي شناخت و بررسي آرايش محورهاي تنش ، برداشت‌هاي ساختاري به روش مستقيم صحرايي صورت گرفته است. برداشت‌ها شامل صفحات گسلي، سطوح لغزش گسلي، درزهاي هم يوغ و سطح محوري چين‌خوردگي‌ها هستند. الگوهاي ثبت تنش در اين پژوهش براي داده‌ها روش وارون سازي و مقايسه آن با موقعيت تنش با كمك سطح محوري چين‌ها است. براساس تعيين موقعيت تنش و روندهاي كوتاه‌شدگي ناشي از فشردگي بر روي ساختارهاي موجود در گستره تنها يك مرحله دگرشكلي به دست آمد. با استفاده از روش وارون سازي موقعيت تنش‌هاي اصليs1 ،s2 و s3 در گستره مورد پژوهش به ترتيب 059، 304 و 194 و با كمك چين‌ها 029، 127 و 234 به‌دست‌آمده است. برپايه بررسي‌هاي انجام شده در منطقه مورد پژوهش و اندازه‌گيري‌هاي انجام شده بر روي سنگ‌هاي به سن كرتاسه و نتايج نشان مي‌دهند كه جهت تنش اصلي حداكثر از زمان كرتاسه تاكنون با تغييرات نه‌چندان زيادي رو به شمال شرقي بوده است. برآورد جهت تنش هم در چين‌ها و هم در گسل‌ها كم‌وبيش يكسان بوده است. در نتيجه جهت كوتاه‌شدگي ثابت بوده است بنابراين گسل‌هاي منتسب به كوتاه شدگي همگي يك جهت تنش را نشان مي‌دهند.