ارزيابي و تحليل مؤلفه هاي زيست پذيري مناطق هشت گانه شهر اهواز

افت كيفيت زندگي شهري براثر شكل‌گيري و بروز مشكلات پيچيده در ابعاد مختلف اقتصادي، اجتماعي، زيست‌محيطي، كالبدي و نهادي، استفاده از الگوي مديريت خوب شهري را با هدف ارتقاي زيست‌پذيري ضروري ساخته است. هدف اين پژوهش، ارزيابي و تحليل مؤلفه‌هاي زيست پذيري مناطق هشت‌گانه شهر اهواز مي‌باشد. اين پژوهش از نظر هدف، كاربردي و ازنظر روش، توصيفي-پيمايشي بود. به‌منظور گردآوري داده‌هاي پژوهش، از دو شيوه تحليل اسنادي و پيمايشي بهره گرفته شد. ابزار پژوهش، پرسش‌نامه و مصاحبه با كارشناسان بود. جامعه آماري پژوهش، حدود 200 نفر كارشناسان شهر اهواز بودند كه 62 نفر به عنوان حجم نمونه انتخاب شدند. براي تجزيه و تحليل از آزمون t تك نمونه‌اي استفاده شد. نتايج تجزيه و تحليل داده‌هاي كمي نشان داد ميانگين كل شاخص محيط شهري در شهر اهواز 1.86، تاريخ شهري 1.9، مديريت شهري 1.92، خدمات و زيرساخت‌هاي شهري 2.20 و اقتصاد 1.76 مي‌باشد كه در شهر اهواز وضعيت شاخص خدمات و زيرساخت‌هاي از بقيه شاخص‌ها بهتر و شاخص اقتصاد از بقيه شاخص‌ها وضعيت بدتري دارد ودر بين مناطق منطقه دو وضعيت بهتري در تمامي مؤلفه‌ها داشت و منطقه 7 وضعيت نامطلوبي در مؤلفه‌هاي زيست‌پذيري در بين بقيه مناطق داشت.