مقايسۀ آثار تمرينات پلايومتريك و مقاومتي دايره‌اي بر شاخص توده‌بدني و آمادگي جسماني دانش‌آموزان نوجوان پسر واليباليست

هدف پژوهش حاضر مقايسۀ اثر دو شيوه تمرين پلايومتريك و مقاومتي دايره اي بر تركيب بدن و آمادگي جسماني دانش‌آموزان پسر واليباليست است. 42 دانش‌آموز نوجوان پسر واليباليست 17-15 سال به صورت تصادفي به سه گروه تمرينات پلايومتريك، گروه تمرينات مقاومتي دايره اي و گروه شاهد كه تمرينات عادي واليبال را انجام مي دانند، تقسيم شدند. قبل و پس از 6 هفته برنامه تمريني آزمون هاي چابكي، سرعت، قدرت بيشينه و نيروي انفجاري اندام تحتاني و شاخص توده بدني انجام گرفت. براي تجزيه‌وتحليل داده ها از آزمون هاي t همبسته، تحليل واريانس يك طرفه و آزمون كروسكال واليس استفاده شد. نتايج آزمون t همبسته نشان داد كه در هر دو گروه تجربي، اختلاف معنا داري در وزن، شاخص توده بدني، نيروي انفجاري و قدرت اندام تحتاني وجود دارد (p 0.05)، اما اين اختلاف در سرعت و چابكي معنادار نبود. در مقايسۀ بين دو گروه تجربي با گروه شاهد نتايج حاصل از آزمون تحليل واريانس يك طرفه نشان داد كه تمرينات پلايومتريك و مقاومتي دايره اي بر نيروي انفجاري و ميزان قدرت اندام تحتاني تأثير معنا داري دارند، اما بين سه گروه در متغيرهاي سرعت و چابكي اختلاف معنا داري مشاهده نشد. تمرينات پلايومتريك و مقاومتي دايره اي موجب بهبود شاخص توده بدن، وزن بدن و همچنين نيروي انفجاري و قدرت اندام تحتاني ورزشكاران نوجوان شد. البته تمرينات مقاومتي دايره‌اي تأثير بيشتري بر نيروي انفجاري اندام تحتاني داشت.