ارزيابي روش‌هاي برآورد ضريب تشت براي محاسبه مقدار تبخير و تعرق) مطالعه موردي استان كردستان)

نياز آبي گياهان يا تبخير و تعرق (ET) يكي از مؤلفه‌هاي اصلي بيلان آب و عامل كليدي در برنامه‌ريزي آبياري براي بهبود راندمان آب مصرفي اراضي فارياب است. روش‌هاي متفاوتي براي تعيين تبخير و تعرق به‌صورت مستقيم يا لايسيمتري و غيرمستقيم يا محاسباتي پيشنهاد شده است. تشت تبخير يكي از روش‌هاي غيرمستقيم، ساده و مناسب براي برآورد تبخير و تعرق گياه مرجع و گياه اصلي است كه نشان‌دهنده اثرات توأم پارامترهاي جوي چون دماي هوا، رطوبت هوا، تابش و باد است. در اين پژوهش با استفاده از داده‌هاي هواشناسي20ساله (97-1378) كل ايستگاه هاي سينوپتيك استان كردستان، مقدار ضريب تشت با استفاده از روش هاي: (1989) ,Cuenca (1998)Raghuwanshi wallender , Modified Snyder ,(2008),Mohamed et al (1991), Allen and Pruitt (1992) ,Snyder(1998),Orang(1995)Pereira ,(1990) Christiansenو (1997) FAO24  برآورد گرديد. به منظور ارزيابي دقت تخمين تبخير و تعرق حاصل از روش تشت تبخير، از روش فائو پنمن مانتيث 56 استفاده شد. براي ارزيابي دقت مدل ها و انتخاب بهترين مدل از 4 شاخص خطاسنجي؛ (RMSE)، (MAE)، (MBE) و آزمون t استفاده شد. نتايج نهايي نشان داد كه در مقياس روزانه، ماهانه و فصلي روش هاي(1997)  FAO24 و  (1990) Christiansen  بهترين عملكرد و روش هاي (1998)Raghuwanshi wallender و(1991)  Allen and Pruitt بدترين عملكرد را داشتند.