ارمان گرايي واقع بينانه رويكردي مناسب براي تربيت ديني

انسان از ديرباز همواره بدنبال ديدن واقعيت و يافتن حقيقت بوده است. اين سوال كه واقعيت و حقيقت چيست ؟ تلاشهاي دامنه دار بشري را بدنبال داشته و نحله هاي فلسفي فراواني را در حوزه هاي مختلف از جمله در تعليم و تربيت بوجود اورده است . اينكه بطور اخص واقع گرايي و ارمان گرايي ( خارج از تلقي مكتب فلسفي) چيست؟ اين دو چه ارتباطي با هم دارند ؟و حقيقت اين ارتباط چيست ؟ عموما سسوالاتي است كه انسان در برابرمشاهده ي يك شرايط چالش بر انگيز وغير قابل انتظار از خود مي پرسد . شراايط و اموري (واقعيت ) كه با ارزوها (ارمان) او همخواني نداشته و گاه مقابل و مغاير هم هستند . اين وضعيت در حال حاضر در حوزه تعليم وتربيت ديني كشور به شدت مشهود است و موجبات تغييرات و اخييرا تحولات بنيادين را دراين قلمرو فراهم اورده است . طي اين مقاله به روش تحليل فلسفي سعي شده است رويكردهاي مختلفي در نحوه ارتباط واقعيت و ارمان بيان شود. نگارنده رويكرد ارمانگرايي واقع بينانه را واجد ويژگي هايي مي داند كه مي تواند مناسب تربيت ديني در شرايط كنوني كشور قرار گيرد و تا حدودي فاصله ميان واقعيت و ارمان را كوتاه نمايد

no abstract