بررسي انتقادي ديدگاه شحرور دربارۀ گسترۀ عصمت پيامبران

عصمت پيامبران موضوعي بحث‌برانگيز است كه از زواياي گوناگون كانون توجه انديشمندان اسلامي قرار گرفته است. محمد شحرور كه از «قرآنيون» معاصر است، با استناد به برخي ادله، تنها پيامبر اسلام(صلّي الله عليه و اله) را، آن هم با شرايطي، داراي عصمت تكويني مي‌داند و اين مقام را از ديگر پيامبران سلب مي‌كند. به اعتقاد اين نوانديش سوري، هر‌چند پيامبر اسلام(صلّي الله عليه و اله) در مقام رجليت و نبوت معصوم نيست، مقام رسالت با ويژگيِ عصمت رسول(صلّي الله عليه و اله) همراه است. وي در اين ادعايش به برخي آيات قرآن كريم و مباني عقلي خويش استناد مي‌كند. هدف پژوهش حاضر آن است كه با استناد به ادّلۀ عقلي و نقلي، ادعاهاي شحرور دربارۀ عصمت انبيا را به روش توصيفي تحليلي بيان و با رويكردي انتقادي بررسي كند. نتيجه اينكه ظاهرگرايي در تفسير آيات، جواز استفاده از روش عقلي مبتني بر تدبّر و اجتهاد آزاد، اكتفا به قرآن و اعتقاد به بي‌نيازي به تفسير، مهم‌ترين زمينه‌هاي تصوير نادرست شحرور از مسئلۀ عصمت پيامبران است كه به التقاط و رأي‌گرايي در برداشت از آيات منجر شده است.